Vardığım beyaz çimenlikler çabuk soldu, 
Zaten yüz tutmuşlardı hayata.
Karnımdaki sancılara gebeydi hayat,
Hüzünlerinlerini aldırırcasına başka hayatlara..
Zihinlerimizde yaşattığı bu paradoks hükmediyordu bedenlerimize,
Yeraltından yolladığı zaptiyeler tohumlarımızı içiyorlardı..
Aslında bizlere sunduğu ampul önümüzü karartmaktan başka bir şey vaat etmiyordu..


Mert Caner.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorumlarınızı bekliyorum!