Tüm gezmelerim son bulmuştu ayak topuklarında, 
inlediğin saatlere ait çığlıklar göğsümüzden akıyordu..
Benmiydim bu gecenin zaptiyesi, sökülüyordu avuç içi kadar çocuklarımız.
Yalnız kalmadığın gecelerden farklıydı, aradıklarımız vardı belkide..
Şehrin topuklarında sallanıyorduk, bacaklarının arasında ki uçsuz bucaksız uçurumlar gibi. 
Bir sağ tarafa yol alıyor bir sol tarafına düşüyorduk köprünün. Geceye ağır basıyorduk, biliyorum rahatsız olmuyordun ama pek mutluda sayılmazdın..
 Her trafik ışığında kalabalıkda örtbas olurcasına, sesin unuttuğum melodileri hatırlatır gibiydi. avuç içi kadarları öldüren ben, seri katil gibi hissediyordum bir karıncayı bile ezemeyen..

Mert Caner.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorumlarınızı bekliyorum!