İhtimalden öteye gitmeyen bir şehir bırakıyorum topuklarına.. 
Zamanı çizen bir kadın; aksi, tükenmiş, masaya koymuş ellerini..
Dilsiz; buğulu bir rakı bardağının dibi gibi hüzünlü..
Ve üzgünüm; kimse bunu fark etmedi..
Halbuki şehrin tüm sokak çocukları kadar güzel..
Susmak ne zormuş karşılıksız..
Gecenin en yorgun vakti; bu cehennem bize soğuk!
Hüzne doğuşunu, sessizliğinden işitiyordum..

Sırtımda tüm yoksunluğum..
Ne zaman terk ettin bu şehri sessizliğe..
Susmanın bu denli anlamlı olduğunu bilmezdim..
En büyük yanlışın olmaya hazır bir adamım artık..

Kentin tüm çukurlarında, beni hıçkırıklarınla büyüt..
Tut ki yağmur yağdı; ölebiliriz..

Mert Caner