Demiryoluna doğru yükselen yosunlu ayaklarım,
kertenkelenin kaçan tarafı kadar temiz bir hayatın çok uzağında.
Taşlar yeniden elimizde, yumuşak beyaz tozları siliyoruz bir sabah..
Bir istasyona doğru tren yavaşlamışken, her zamanki gibi uzak duruyoruz..
Anneme sarılabilme umuduyla, Tünelin gürültülü karanlığına giriyorum.
Lakin kimse duymazdı bizi..
Mert Caner

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorumlarınızı bekliyorum!